Nu het school weer begonnen is...

Ik was pas acht,
en vaak heel ziek
de oorlog net voorbij.
Ik kon helaas niet
veel naar school,
mijn ouders zochten
en vonden, een
internaat voor mij.

De paasvakantie
was er juist voorbij,
ik kreeg
een plaatske in de rij,
een piepklein kamertje,
maar wel van mij.
zo stonden de spulletjes
van thuis erbij.

Met liefde uitgezocht
en ingepakt,
vertelden ze mij
hoeveel ik werd bemind.
Ik was de oudste,
maar dikwijls ook
hun zorgenkind.

De lucht was zuiver
en deed mij goed.
Ik kreeg vriedinnetjes
en ook op school
ging het wel goed.
Maar voor ik slapen
ging, dwaalden mijn
gedachten weer
naar huis, en het
heimwee beklemde
mij steeds meer.

Een nieuw school-
jaar brak aan.
Het 5de leerjaar, met
een schat van een non.
Later trok zij naar Kongo
waar zij voor vele kinderen
" moeder-zijn " kon,
Haar edelmoedigheid
en blijheid overwon.

Er zijn uren en dagen
geweest, waarin
ik echt wel gelukkig was.
Maar dikwijls ook
sloeg het heimwee toe.
Vier weken telkens
van huis, dat is een
zwaar gedoe.

Vijf jaar in totaal
bleef ik op internaat.
Ik werd er gezond en sterk,
daarna bleef ik thuis,
om mijn ouders te helpen
bij hun vele werk.

Of ik spijt heb
van deze tijd? Neen,
al was het niet altijd
even gemakkelijk, maar
ik heb er ook geleerd
rekening te houden
met anderen
en openstaan, voorwaar

Soms denk ik nu met
heimwee, aan die vele
Zusters op die weg.
Ze zijn reeds allen
voorgegaan. Ik hoop dat
als ik later volg,
wij als "gelijken" eens
goed kunnen "babbelen"
met elkaar.

ria
uit de oude doos
17 maart 2006

Jubileum

Ik weet het, niet alle mensen kennen dit geluk van lang bij elkaar te mogen zijn. Ik hoop dat ik dan ook niemand kwets met mijn getuigenis. Vorige week waren we vier en veertig jaar getrouwd.

We maakten daarom een uitstapje naar Gent. Meestal als we ergens naar toe gaan lopen we een kerk binnen en branden een kaarsje. Nu hadden we echt wel reden om "dank U" te zeggen. Wat we dan ook meteen gedaan hebben.

Nog een fijne zomerdag,

ria

Verliefd (uit de oude doos)

zomerbloemen aan het keukenraam - 2009

Rijmen doe ik in de tuin
terwijl ik vensters zeem
en stiekem loer
door 't nette keukenraam,
terwijl manlief bereidt
een lekker avondmaal.

Weg spanningen van weleer,
door 't drukke werk
en ook wel zorgen.
Wij zijn bevoorrecht
vraag niet waarom,
telkens opnieuw
een klare morgen.

Ik loop te rijmen in de tuin,
snoei nog wat late rozen.
Hij kijkt verliefd
door 't heldere keukenraam;
ik moet zowaar
er nog van blozen.

07.09.05 - 17.30u
ria

Aan mijn liefste - uit de oude doos

Wat zou jij nu
het liefste doen,
de dag loop stilaan ten einde ?

Als ik mocht kiezen,
gaf ik jou een lieve zoen
en ik zou je vragen;
" vertel mij over vandaag?"

Geboeid zou ik naar
je luisteren,
terwijl
ik tegen je aanleunde;
luisteren
naar jouw verhaal.

Maar plots zou
ik mij herinneren:
" ik bereidde voor jou
een heerlijk avondmaal."

Kom mijn liefste,
de tafel is gedekt
voor twee,
doe je mee
en stap jij ook
in mijn verhaal?

Of ben je veel te moe ?
Helaas, sluit
dan maar je ogen toe.
Ik zal naar je kijken,
zolang,
tot je uitgerust bent
en
je naar mij verlangt !

Dan zal ik jou
in liefde,
deelgenoot maken
van
mijn verhaal.
rb - 09.05

Vakantietijd

Wegens vakantie neem ik hier 2 logjes over uit mijn ander blog

Zomerbloemen3

fotoalbum

Aan het sterfbed van mijn moeder,

Ze was een lieve, attente vrouw,
een zorgzame moeder, bekommerd
en hartelijk voor elke mens op haar weg.
Iedereen hield van haar,
en zelf had ze een groot hart,
letterlijk maar vooral figuurlijk.

Dat hart was zwak en ziek,
reeds vele jaren, en toch
bleef ze aandacht hebben voor iedereen.
Hoeveel maal in het ziekenhuis,
dat laatste jaar?
Vijf, misschien wel zes keer.

Die laatste maal, het was december,
de kerstwensen waren net geschreven,
alles lag klaar voor het grote feest.
En weer ging het mis, en
weer maakten we de korte trip
naar de kliniek. De laatste?

Haar hart, doodziek, maakte bokkesprongen.
Als ik ’s nachts bij haar waakte,
zag ik de op de monitor Hoge Cijfers staan.
Dat zieke, oude hart dat maar niet rusten kon.
Ze was zo blij dat ik bij haar was.

Kleine handelingen, lippen bevochtigen,
luisteren naar wat ze zei.
Voorbidden, omdat ze zelf bijna
niet meer spreken kon.
Haar hand vasthouden en zeggen
hoeveel ik van haar hield.

Mijn lieve moeder, hoe dikwijls
had zij niet aan ons ziekbed gezeten,
dag en nacht, toen de oorlog ten einde liep.
Nu zat ik hier bij haar,
terwijl het leven zacht uit haar weggleed.

Ik vraag je vergiffenis
voor alles waarmee ik je pijn deed
in het verleden, omdat ik
soms te weinig geduld had,
niet liefdevol
genoeg was tegenover jou.

Hier op dit ultieme uur,
wij beiden, verbonden in
oprechte liefde en
gedragen door hetzelfde
geloof en vertrouwen,
en door de zekerheid
dat dit niet het einde is.

Haar aardse reis, loopt
nu ten einde, terwijl
ik bij haar mag zijn.
Ik zal je erg missen, moeke
maar al het waardevolle
draag ik levendig
met me mee,
voor de rest van mijn leven.

Wacht jij later mij op?
ria

juli 2005

Een wonder

De natuur, voor mij een wonder
een geschenk aan elke mens,
ik word er blij van
en gezonder
en deel graag van die overvloed.

Als ik slenter in de tuin
de geuren veel, die mij bedwelmen
roepen herinneringen
en bevestiging
het leven hier is rijk en goed.

Kleuren in al rijke tinten
vogelzang en bijen-zoem,
nevels die mij zacht omhullen
regen, zon en
hemel, die ons leven doet

Voor velen is dit slechts
een spel van de natuur,
voor mij wel meer
het steeds weer vernieuwend
scheppingsuur.

Dank mijn God,
wat ben je groot en goed.
ria

uit mijn oude doos

Zomer

Vandaag zou de zomer moeten beginnen, maar het is een grauwe dag en alles behalve warm. Toch hebben we reeds mooie zonnige dagen gehad. De tuin stond en staat er bij te glunderen. Ik had dan ook de gelegenheid om vele kleurrijke foto's te maken. Bent U een beetje benieuwd.

Juni, album 1 - rozen in tuin en borders

Soms kan het leven toch mooi zijn.

Eergisteren kregen wij het bericht van onze dochter in Afrika, dat zij beroepshalve naar Brussel komt. Ze brengt onze twee jongste kleinkindjes mee. Jan hebben wij niet meer gezien sinds zijn geboorte. Hij is ondertussen reeds 20 maanden. Zijn zusje van drie kent ons reeds goed, met haar wordt het een blij weerzien.

Voorlopig zal ik een tijdje afwezig zijn hier, wat U wel zult begrijpen.

Met een fotoreeks over de lente neem ik tijdelijk afscheid:
























Deel 2 van deze fotoreeks kunt U vinden op mijn andere blog:
http://ria39.blogspot.com

Lees mijn verhaal: "samenzijn met onze kinderen"

op onderstaande link...en bekijk de daarbij horende foto's
van onze vakantie in Engeland.

lieve groet
ria
Samenzijn met onze kinderen

Al staat er dan een slotje, ik kan het toch niet laten...

wilt U nog meer bloesems en blauwe luchten
bekijken ga dan naar:
http://ria39.blogspot.com

alles uit de tuin - 22.04.09
ria

Even een slotje

De tuin lokt mij naar buiten,
de vogels hoor ik fluiten,
en kippen kakelen in hun taal.

Wat doe ik nog achter die pc,
ik neem mijn hele hebben
en houden voor een tijdje mee,

en zoek de zon, de frisse lucht,
de helder-blauwe hemel.

...neen, ik sla niet op de vlucht,
kom af en toe nog op bezoek,
al sluit ik nu voor even
mijn blog, maar niet mijn hart.

Tot weerzien, when?
ria

LENTE

De lente is de tijd
van kleuren in onze tuin,
alles is uitbundig en fel,
de azalea's in rood en geel,
de lievelingskleuren van mijn man.
De tulpen die hen begeleiden,
en in dit jaar van warmte en zon
zo schitterend gedijen.

Maar de zomer,
als het maar even kan,
kleuren we in aquarel,
de rozen, de vaste planten
en de struiken,
ze kennen hun werk
en doen het goed en wel.

Over de herfst
wil ik nog even zwijgen,
maar ook die tijd
heeft een blazoen van kleuren,
ik haast me nu naar onze tuin,
om te genieten van
de aller heerlijkste geuren.

De meiklokjes, seringen
en nog veel meer,
brengen mij in vervoering,
keer op keer.

ria - 27.04.07

Vreugdevolle Paasdagen

Fijne Paasdagen gewenst,
ria

Ongeboren stilte

Wat is het stil hier, Mammie,
wat is het fijn,
zo heel dicht in
en bij jou te mogen zijn.

Met mijn kleine oortjes,
elf weken jong
hoor ik jouw lieve hartenklop,
zachtjes, maar toch sterk.
Wat is het heerlijk Mammie
zo stil bij jou te mogen zijn

Leven Mammie, wat is leven
en duurt dat lang,
of is het maar voor even?
Voel je mijn kleine voetjes
zachtjes duwen in jouw zij,
maakt je dat niet reuze blij?

Straks droom ik Mammie
van ons beiden
en hoe het later gaat;
soms hoor ik zacht gefluister,
ben jij dat liefste Mammie
die stilletjes met me praat?

Maar als ik beter luister,
o, wat doet mij dat verdriet.
ik stop mijn kleine oortjes.
Ik ben het kindje in uw schoot,
mammie, vergeet dat niet,
ik wil niet dood?

Ik reis in jou en met je mee,
Mammie, ik ben zo bang,
hier is het niet meer stil.
Zie dan toch die lange gang,
mensen draven aan
en doen hun eigen wil.

Ze hebben jou overtuigd,
o lieve Mammie mijn.
Als jij mij nu laat wegdoen,
na alle gruwelijke pijn,
zal het voor mij
en nog meer voor jou
zo stil, zo vreselijk stille zijn,

Mammiiiiiieeeee

ria - oktober 2007


Dit gedicht krijgt een vervolgverhaal

De oude schommel

Even een frisse neus halen,
Klik dan hieronder:

http://ria39.blogspot.com/2009/04/de-oude-schommel.html

Verbondenheid

Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn,
en licht in de ogen te dragen,
een paar mensen nabij,
en een plek waar men brood
en wat vriendschap mag vragen.

Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn
en hoop in het hart te dragen
een paar woorden van troost
een paar woorden van trouw
een bloem, een lief kind
en wat warmte voor koude dagen.

Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn,
en met God verbonden te leven,
een bereid en een goed hart,
een hand op het hoofd van wie lijdt,
en de andere hand leeggegeven.

Niet zoveel is er nodig om gelukkig te zijn
en met blijdschap naar morgen te kijken,
een weg te gaan,
God mag weten waarheen,
Hij is lief en begaan,
met ons lot als geen één.

Hij bewaart onze droom
als geheim is zijn hand,
en geneest alle pijn
in dat andere land
dat de hemel zal zijn.

Niet zoveel is er nodig
om heilig te zijn.

Auteur onbekend

Ik wens u een mooie lentedag
ria

Mijn zoon

Ik draag je in mijn hart
mijn kind, al ben je
niet uit mij geboren;
vanaf ‘t eerste ogenblik
heb ik jou oprecht bemind.
Voor immer, zullen wij
elkaar toebehoren.

Wat is de liefde toch
een groot en wonder geschenk
dat mensen zó van elkaar
kunnen houden,
geen grenzen, geen barrières,
wel delen met mekaar
en elkaar toebehoren.

Jij kwam in ons gezin,
als jongste van de bende.
Al gauw had je dolle pret,
slechts één probleem,
je hield niet van je bed.

Je nestelde dan bedeesd
tussen vake en moeke in.
Het leek wel of het zo
al jaren was geweest.
Jij hoorde erbij,
zo voelden wij het aan,
voor ons, voor jou, had
niets mooiers kunnen bestaan!

Het was een heerlijke zomer,
toen je bij ons kwam.
Je speelde zo graag in de tuin,
met zussen en broer…en
al was je huidskleur bruin
de zon deed je zo mooi blozen.

Wat een liefde, wat een vreugde,
wij hebben voor elkaar “gekozen”

Vele jaren zijn voorbij gegaan,
weldra word je dertig,
en al koos je ook
je eigen weg te gaan
de band werd alsmaar sterker.

Ik denk zo graag terug
aan dat jongetje van twee,
met zijn oogjes als sterren
en de stralende glimlach,
die bracht hij uit
het verre India mee.

Ik wens je veel geluk, mijn zoon,
waar ik zoveel van hou;
Mijn hart is vervuld van
dankbaarheid,
om wie je bent, om wat je geeft;
“daarom” hou ik van jou!

Al woon je niet meer
in de buurt, ons huis,
eens jouw thuis,
staat altijd voor je open.

Af en toe ben je er weer,
nog dikwijls,
laat ons hopen…

mam. - 23.2.2006

Mijn kind

Ik mis je

in gedachten ben ik zo vaak bij jou,
jij kan niet vermoeden
mijn kind, hoe dikwijls ik aan jou denk.

ik weet dat je gelukkig bent en dat
is voor een moeder wel het allerbelangrijkste.

maar toch, mijn kind, hoe ouder ik word,
hoe meer ik je mis in de kleine dingen
van elke dag, gewoon vertellen
en naar elkaar luisteren,
als vriendinnen onder elkaar.

jij hebt jouw drukke leven, ver weg,
over zee en oceaan en al weten we wel hoe en
waar je leeft, toch gaat er veel aan ons voorbij
want de afstand brengt ook vervreemding mee.

jij denkt dat je nog weet hoe wij leven,
maar wij worden ouder, soms ook ziek,
jij kunt er dan niet zijn.
soms zelfs, laten we het jullie niet weten
opdat je niet te ongerust zou zijn.

zo groeit er, ongewild, vervreemding,
want jij hebt je drukke leven en de
vluchtige kontakten kunnen niet verhinderen
dat we steeds minder van elkaars leven weten.

ik heb ermee leren leven,
want ik wil jouw geluk niet verstoren,
maar gemakkelijk is het niet.

als we nog wat ouder, misschien heel ziek
zullen zijn, als onze laatste dag aanbreekt,
zal jij waarschijnlijk niet aanwezig zijn.

zoals wij allemaal stonden rond het sterfbed
van mijn moeder, die dat zo had gehoopt.

ik heb leren leven met de gedachte
dat jij er misschien niet zult zijn.

maar weet mijn kind, dat ik dit alles slechts
aankan, omdat ik zoveel van je hou
en jouw levenskeuze respekteer.

leef jouw leven, in en met je gezin,
vervul de opdrachten die je zijn toevertrouwd
en wees gelukkig met elkaar.

ik blijf elke dag aan je denken
en voor jullie bidden.

je moeke
07.02.06

Een oud maar mooi geschenk

juni 2007
bedolven
onder de
witte rozen,
"Guirlande
d'amour"






Jaren geleden kregen we van een goede vriend
een oude watersteen in blauwe hardsteen,
met was aanpassingen werd hij in de tuin ge-
plaatst, waar hij 's zomers zorgt voor een
heerlijke watertoets en 's winters als
voederplaats voor de vogels, die er dan ook
talrijk op afkomen. Kijkt U mee?


Hier fluit
AMADEUS
onze fliere-
fluiter
"watermusic"
en de
appeltjes
groeien
'als kolen'!




















metamorfose - januari 2009


enkele
dagen
later










maart 09
het voederen
is voorbij,
maar nog
even wachten
op de waterpret

Zolang er kans is op vorst mag er geen water
in deze prachtige oude waterkuip, of de steen
zou kunnen barsten en dat zou echt zonde zijn.
Na de laatste nachtvorst komt Amadeus uit zijn
winterslaap en fluit hij zijn nieuwste water-
melodieën, terwijl er plantjes in het water
gedijen, vogels een bad nemen en libellen er
hun sierlijkste liefdesdansen opvoeren.

Dat noem ik genieten, doorheen elk seizoen,
zelfs als is het op een paar vierkante meter.
Alles leeft er!

ria - 22.03.09